به گزارش «کاسپین»، مسعودی که بیش از هفت دهه از عمر ۹۰ ساله خود را وقف موسیقی و فرهنگ بومی گیلان کرده بود، به دلیل صدای منحصربهفرد، توانایی کمنظیر در اجرای ملودیهای محلی و شیوه ویژه در روایت موسیقایی، به «بلبل گیلان» شهرت یافت؛ لقبی که او را بهعنوان نماد موسیقی این خطه در حافظه جمعی مردم ایران ثبت کرد.
ناصر مسعودی متولد ششم فروردین ۱۳۱۴ در رشت بود و از همان نوجوانی استعداد استثناییاش در موسیقی مورد توجه قرار گرفت. او در سالهای فعالیت خود، دهها اثر ماندگار و شاخص در موسیقی گیلکی خلق و اجرا کرد؛ آثاری که نهتنها محبوب مردم گیلان شد، بلکه به سراسر ایران راه یافت و گوشهای از هویت فرهنگی شمال کشور را به شکل اصیل و هنرمندانه معرفی کرد.
از مشهورترین آثار او میتوان به «گل پامچال»، «چقدر جنگلا خوسی» که با موسیقی و روایت میرزا کوچکخان پیوند خورده، «کوراشیم»، «بنفشه گل»، «خونهبهخونه» و مجموعهای گسترده از ترانههای فولکلور اشاره کرد؛ قطعاتی که بسیاری از آنها به دلیل اجرای مسعودی به میراثی ماندگار در فرهنگ شنیداری گیلان تبدیل شدهاند.
جایگاه مسعودی فراتر از یک خواننده بود؛ او پژوهشگری خودآموخته، احیاگری سختکوش و حامل آگاه سنتهای موسیقی گیلان محسوب میشد. صدای مخملی، بیان لطیف، توجه جدی به اصالت ملودیها و وفاداری به هویت گیلکی، او را به یکی از درخشانترین چهرههای موسیقی محلی کشور تبدیل کرده بود.
درگذشت این هنرمند پیشکسوت، نهتنها خسرانی برای مردم گیلان بلکه ضایعهای ملی برای دوستداران موسیقی نواحی ایران به شمار میرود. بسیاری از هنرمندان و مسئولان فرهنگی در پیامهای جداگانهای، فقدان او را ضایعهای جبرانناپذیر دانستهاند.
مراسم تشییع، خاکسپاری و بزرگداشت «بلبل گیلان» بهزودی از سوی خانواده و نهادهای فرهنگی استان اعلام خواهد شد.
با رفتن ناصر مسعودی، یکی از نابترین صداهای موسیقی بومی ایران خاموش شد، اما میراث هنری و فرهنگی او همچنان زنده خواهد ماند و برای نسلهای آینده الهامبخش خواهد بود.
کد خبر:
43199
